Victoria Tuaz, by Cyril Lagel

Piątkowy wieczór. Luby mój Jaskiniowiec poszedł oddawać się typowym prehistorycznym rozrywkom w męskim gronie (gry kościane i te sprawy ;). Jego kobiecie przypadło więc w udziale pilnowanie domowego ogniska, lulanie dziecięcia i inne prace jaskiniowe. Ot, sterta odzieży czeka na okładanie rozgrzanym żelastwem, mięsiwo spogląda sugestywnie nieruchomym okiem czekając na doprawienie, a kurze śmieją mi się bezczelnie w nos...
Herbaciana wykąpała, nakarmiła i ululała dziecię, po czym ułożyła je pod bokiem czuwającego czworonożnego sprzymierzeńca. Zakasała rękawy, przewiązała włosy, szykując się do boju niczym Rambo... i spojrzała w lustro.
Wydała z siebie niemy okrzyk, o iście prehistorycznym brzmieniu: (cenzura jaskiniowa)!

No bo z karykaturalnym Rambo miała faktycznie więcej wspólnego, niż z jaskiniową pięknością, niestety. Rambo w rozumieniu ogólnego zapuszczenia i powykrzywianej facjaty, nie muskularności, rzecz jasna.



Faktycznie, ostatnimi czasy lustro jakoś nieczęsto bywało w moim polu widzenia - a kiedy bywało, to tylko podczas zabawiania Zochy. Zamiast stosowania jakiegokolwiek pakietu pielęgnacyjnego, brałam jedynie szybki prysznic, pomijając nawet późniejsze balsamowanie, masaż, cokolwiek. Faktycznie powiało epoką kamienia... A kiedy miałam czas do dowolnego wykorzystania oddawałam się uparcie we władanie wewnętrznego leniwca, i zalegałam z książką w wannie, zamiast masować się szczotą ryżową. Niech mnie! Tylko o włosy dbałam jak należy, ale tony kłaków na poduszce, szczotce i w maleńkich rączkach córci były wystarczająco dobitną motywacją. Dobrze, że choć na tym polu odnotowałam zwycięstwo (niech żyje biovax i olejowanie!). No i chwała karmieniu Ssaka, bo bezwstydne łasuchowanie uchodzi mi nadal bez skutków ubocznych. Ale stan ogólny herbacianej określić muszę jako zszarzała, sflaczała dętka. Twarz anemiczna z lekka, oczy przekrwione, w pandopodobnej osłonie, zaskórniki i ogólny smęt. Nawet pełniejszy zarys piersi u góry, który z daleka można by wziąć za kuszący, z bliska okazuje się być przeoczonymi powracającymi guzkami...

O nie nie, tak to nie będzie!

Zmiana planów.
Oto wieczór jaskiniowego SPA!

Na ciężki przypadek, trzeba sprawdzonych sposobów:

1. Naprzemienny ciepło-zimny prysznic z masażem rękawicą/ szczotką ryżową
2. Peeling o bajecznym zapachu latte:
dwie czubate łyżeczki kawy mielonej, łyżeczka balsamu do kąpieli Babydream fur mama, opcjonalnie płaska łyżeczka cukru trzcinowego
(po rozgrzaniu i delikatnym rozmasowaniu guzków wyszło mi latte z podwójnym mlekiem...;P)
gałka muszkatołowa, najlepiej świeżo zmielona/starta + odrobina mleka 
łyżeczka matcha + kilka kropel wody, około 20' na twarzy, szyję i dekolt, zmywane ciepłą wodą
efekt- zbawienny!!! <3

źródło

Zima, w końcu! Nie powiem, pasowała mi ta nasza pokręcona jesienna pogoda, ale troszkę bieli dobrze światu robi... :) Jaśniej, pogodniej i czyściej wokoło ;)
A w domu cieplutko dla kontrastu, w kolorach, uśmiechu i zapachu chai... Taką zimę lubimy!

Skoro już tak sielsko, cieplutko i pogodnie się zrobiło, herbaciana załączyła Muminki... bo zima w Dolinie Muminków jest jeszcze fajniejsza! I pachnie naleśnikami Mamusi Muminka, muszę zrobić... (znacie przepis? podaje go Małgorzata Musierowicz :) genialne są!)

...czyli Zosia uczy się pływać :D tak, tak to niewątpliwie moja krew! Zośka w wodzie jest w swoim żywiole. Pół godziny zajęć minęło błyskawicznie, w ogólnym zaaferowaniu, chlapaniu, śmiechu i podskakiwaniu. I choć cała wyprawa była wyzwaniem logistycznym, to już od pierwszej minuty w wodzie wiedzieliśmy, że warto!

W szatni Zosia rozglądała się ciekawie, pieluszkę pływajkę zaakceptowała bez problemu, po czym przyszła kolej na prysznic - a tego się obawiałam. Na szczęście całkiem niesłusznie :) Z braku zdjęć pokuszę się o opis...
Pod prysznic weszłyśmy tak, by woda leciała początkowo tylko na mnie, a po chwili wsunęłam i Małą. Po pierwszych kropelkach Zosia wzdrygnęła się zaskoczona, i z lekka oniemiała, mniej więcej tak:

źródło TU

Główka chodziła jej na wszystkie strony, po czym zlokalizowała widać źródło kropelek, bo podniosła główkę prosto w strumień wody. I wbrew wszelkiej logice, nie odwróciła główki, nie parsknęła, nie zamknęła nawet ocząt... Wyglądała o tak (tylko bez parasola - i wąsów, ma się rozumieć;)):

źródło TU

Rozanielone dziecię owinęłam ręczniczkiem, po czym ubrałam w szlafroczek i czekałyśmy na wejście do wody :) A ile wrażeń dostarczyło już samo czekanie! No bo tyle głosów i ludzi wokoło, i dzieci tyle~!

W wodzie to już w ogóle czyste szaleństwo było.
Zajęcia prowadzone są bardzo fajnie, w dodatku naprawdę intensywnie - do tego stopnia, że Zosia już pod koniec zjadała swego kciuka z potrzeby snu. I zasnęła snem kamiennym jak tylko wyszłyśmy spod prysznica, zwinięta w ręczniku w ramionach tatusia (gdzie miała jedynie poczekać aż ja się ubiorę, co w wielkim biegu trwało jakieś 5 minut). Ubieranie śpiącego brzdąca było kolejnym wyzwaniem - brzdąc z resztą przebudził się na chwilę, by przypomnieć matuli, że po takim wysiłku niewiarygodnie chce się jeść! Po chwyceniu piersi i wciągnięciu mniej więcej podwójnej standardowej dawki mleka powróciła do błogiego stanu snu... A mi zostało wtedy TYLKO
w totalnym rozgardiaszu (kolejne grupy "kursantów" się przewijały) pozbierać 4 ręczniki, ogarnąć swoje rzeczy, spakować obie torby, dziecię zapakować w fotelik i ruszyć do szatni by wsunąć chrapiące błogo maleństwo w kombinezon... Oczywiście o wysuszeniu głowy własnej zapominając. Zosiny tatuś był mało osiągalny, bo w ferworze fotografowania basenowych zmagań swoich kobiet dał się ochlapać porządnie wodą, toteż zniknął mi w męskiej szatni i próbował się dosuszyć (a jak wiadomo jeansy nie schną za szybko ;)).
Ale udało się nam wyruszyć w drogę powrotną - i nawet w domu mieć trochę czasu dla siebie, bo Zosia spała naprawdę długo, jak na dzienną drzemkę :)

...oczywiście mam na myśli Nianię Ogg i Babcię Weatherwax ;)

Nastrój dziś jak pogoda, rozmyty jakiś i szary... Zosia, mimo kolorowej maty i ulubionych ciamkatek wokoło, też jakaś nieswoja...
Jesteśmy jak jeżozwierze, o. Albo jeże!

Mój mały domowy jeż przepełzł właśnie niesamowity dystans ok 40 cm, by ugryźć nogę żółwia z maty! drapieżne te jeże! ;)

O! do takich jeży się dziś poczuwam:



...jak widać jeże, choć kolczaste, też mogą być sympatyczne :D a te wyjątkowo pasują do nastroju dnia ;]

Gorączka sobotniej nocy, szał ciał, ach! We're gonna moooooove like Jagger~!
...czyli młodzi rodzice wychodzą tańczyć ♪┌(・。・)┘♪

Post nie jest merytoryczny, wiem, ale muszę się podzielić radością :)  Nie narzekamy co prawda na ubogie życie towarzyskie, ale przez ostatnie 4 miesiące toczyło się ono w zasadzie tylko pod naszym dachem... A dziś nareszcie mamy okazję wyjść na urodziny znajomego! Muszę przyznać, że człowiek wygłodniały jest tańca, głośnej muzyki i fajnych ludzi w liczbie większej, niż mieści się w naszym "dużym" pokoju ;)

Zatem jesteśmy po kąpieli, ubranie przygotowane wisi na wieszaku (miła odmiana, ostatnio moje ubieranie się polegało na ubieraniu Zosi przez 10 minut, a potem wrzucaniu na siebie tego co akurat ręka wymacała w szafie;)), mleko w lodówce... Zosieńka spać będzie pod kochającym okiem czujnych dziadków, albo odwrotnie, a my idziemy zdobywać parkiet~!


Wam wszystkim dziś także życzę udanej sobotniej nocy :)

Już pewnie większość z Was widziała filmik 'Co ciąża zmieniła? Nadal mam nieposprzątane w chacie, ale teraz mam wymówkę' Magdy z Edzieckopltv, a tych którzy nie widzieli odsyłam do Youtube... z resztą, obejrzyjmy go wszyscy jeszcze raz ;)


Rewelacyjny jest, nie? :)
Nie dlatego, że poczuwam się do każdego słowa, nie dlatego, że ironiczne opisywania tego okresu po prostu jest zabawne - uwielbiam ten filmik, ponieważ w przesympatyczny sposób opisuje największy absurd początków rodzicielstwa: jest ciężko, frustrująco i całkiem na opak czasami, a mimo wszystko to jest najpiękniejszy czas w życiu :) Ostatnim zdaniem pani Magda wywołała najszczerszy uśmiech na mojej twarzy, taki nawet ciut przez łzy... :)

Jak pewnie większość matek które oglądają ten filmik, jestem w stanie podopisywać mnóstwo kolejnych elementów do "litanii" - kąpiel która urasta do rangi największego życiowego luksusu, książki czytane po 3-4 strony, łysienie poporodowe, monotematyczność i nudzenie "niedzieciatych" znajomych, oczy tak sine z niewyspania, że prawie zastąpią makijaż smokey eyes, uroki ciąży, szpitali, huśtawek hormonalnych i z wycieńczenia libido poziomu zdechłego pająka... I uśmiecham się słuchając, dopowiadając, bo przecież wiem, wiem jakie jest ostatnie zdanie :) Wiem jak kocham to Małe Szczęście, wiem jak pomimo ciężkich wspomnień myślę sobie że "ciąża fajna była" i że poród był piękny, zamiast "piekielny"...

Chyba tylko matka może zrozumieć, że tak pokręcony czas, trudny, wyczerpujący, wymagający, naprawdę jest najpiękniejszym okresem w życiu. I za każdym razem, gdy na facebooku kolejna znajoma matka udostępnia ten filmik, myślę sobie jak bardzo wiele nas wszystkie łączy :) To taka bardzo ciepła myśl, warta uśmiechu :)


Chciałabym zatem podziękować pani Magdzie, za nagranie tych paru dosadnych słów, które bawią i wzruszają swoim prostym, pięknym przekazem :) dziękuję!

No dobra, dzień jest dość podły. Szaro-bury, jesienny, lodowaty i wilgotny. W taki dzień każdy najchętniej zostałby w domowym zaciszu, pod ciepłym kocem i z kubkiem czegoś gorącego... A wszyscy, których do wyjścia zmusiły obowiązki, wyglądają ponuro i szaro, tacy znużeni i poirytowani.

Przez 9 miesięcy szykujecie się na przyjęcie Waszego dziecka. Przygotowujecie mieszkanie, czytacie książki, kompletujecie wyprawkę, cały Wasz świat zaczyna już przyjmować nowy rytm. I tak oto zwarci i gotowi czekacie na ten wielki dzień... W końcu nadchodzi, i Wasze Małe Szczęście przychodzi na świat.

Wtedy okazuje się, że żadna szkoła rodzenia, żadne książki i dobre rady, absolutnie nic nie było w stanie Was do tego przygotować :) Zaczyna się dla Was całkiem nowe życie, które budujecie od podstaw...

I tu chciałabym napisać słów kilka o tych podstawach właśnie. Bowiem wszystkie informacje, które przyswajają wtedy młodzi rodzicie dotyczą dziecka, jak się z nim obchodzić, jak wspierać jego rozwój, jak odczytywać jego komunikaty itp. To wszystko jest wiedza ważna i niewątpliwie potrzebna! Ale czy tylko to? Podstawą Waszego dalszego życia rodzinnego, jak również podstawą zdrowego i radosnego rozwoju Waszego dziecka, jest Wasza miłość. Nie pięknie przygotowane mieszkanie, dziecięce mebelki, zabawki, większy samochód czy biblioteczka pełna fachowej literatury... Sfrustrowani, zmęczeni, rozżaleni i tęskniący za minioną "wolnością" od obowiązków, nie będziecie w stanie dać sobie ani dziecku szans na szczęśliwe dni.
To właśnie wasze uczucie, ciepło i bliskość, są niezbędne, by rodzina którą tworzycie była szczęśliwa :)

A nie jest łatwo...

Uwielbiam nasze Planszówkowe Niedziele ze znajomymi, a jeszcze bardziej lubię gdy niespodziewanie gra toczy się dalej w cudnie wolny poniedziałek :D Jako że cotygodniowe spotkanie stało się tym razem dwudniowe (wyczerpując zupełnie rezerwy mego czasu wolnego), nie miałam kompletnie czasu pisać - co niniejszym nadrabiam ;)

Post wtrąceniowy, bowiem nie miałam kompletnie dziś czasu dokończyć tematu zdobienia ścian... Jutro napiszę, promise ;)
Rano batalia z czasem by zdążyć z Zosieńką na wizytę kontrolną u laryngologa - a była to walka niebanalna, bo ogarnięcie całego porannego ceremoniału podawania leków, turlania, przewijania, karmienia, podawania kolejnych leków, czyszczenia noska, pędzlowania uszu, zakraplania kropli, karmienia znów, ubierania do wyjścia i chustowania, w międzyczasie tuląc i uspokajając i zagadując maleństwo, mając mocno ograniczony czas.... to naprawdę wyzwanie :) Dałyśmy radę, przeżyłyśmy drogę i całkiem spokojnie zniosłyśmy wizytę u lekarza (jest lepiej ale ciągle nie "dobrze", wymaz pobrany i leczymy dalej). I wszystko byłoby zupełnie nieźle, gdyby nie to, że wirusy znalazły wyłom... Zachorzałam i ja.

Maseczka założona (tfu!) i nastąpiła mobilizacja wszystkich sił obronnych organizmu.
Zosia usnęła, a ja zabrałam się za zdrowienie pełną parą :) "parą" to słowo-klucz! ;)